een poosje geleden schreef ik zonder er bij na te denken dit stukje..... en toen durfde ik het niet te plaatsen....ja soms ben ik een muts....heeft te maken met niet te veel van jezelf te willen laten zien..... en aan de andere kant willen de logjes niet vlotten omdat ik steeds deze weer tegenkwam..... dus komt ie...kan ik eindelijk weer verder met mijn leven *dramatische zucht en aanstel enzo* :-)
...het was 30 graden die dag.... we roken naar Roma en Poeme.....we zagen er prachtig uit samen..... een paar jaar jonger dan we nu zijn.....de zon straalde ons tegemoet..... zo intens gelukkig.....we waren totaal niet zenuwachtig......waarom zouden we ook...... we keken elkaar aan......jij knipoogde..... ik lachte.....
en we zeiden allebei ja..... we hadden ons voorgenomen ongelovelijk te zoenen en keihard ja te roepen.....het werd een zacht jaatje en een teder kusje.....zo stoer van te voren....zo klein en ontroerd op een moment waarvan wij van tevoren dachten dat we het deden om een groot feest te geven...... natuurlijk was dat grote feest er..... werden we er ruimschoots doorgehaald......werd er gedanst, gedronken en gezongen...... werden er herinneringen opgehaald en wij straalden..... mooi feest, ja mooi feest......
maar als ik aan die dag terug denk..... een paar jaar ouder dan toen....jaren waarin we zoveel meegemaakt hebben samen en nog doen......jaren die ons wel even lieten zien dat dat voorspoed en tegenspoed niet voor niets werden gezegd.... denk ik aan dat kleine jaatje...... die hoewel ie niet hard was, wel rechtsteeks uit mijn hart kwam......
we zitten in de kamer.... ik kijk je aan...jij knipoogt.... en ik lach...
